HISTORIA RASY
wg wydawnictwa KSIĘGA PSÓW David Taylor wydanie polskie 1995

Pochodzi z terenu wschodniej Anglii. Przodkowie nie są znani. Prawdopodobnie w jego żyłach znajdziemy domieszkę krwi bordera, cairna i irlandzkiego teriera. Wg innych źródeł także staffika i bedlingtona. Wyhodowany do polowań na szkodniki, popularny wielce w czasach wiktoriańskich wśród studentów Cambridge i stąd jest często nazywany Cantab terrier. (Cantab - słuchacz uniwersytetu Cambridge).
Po pierwszej wojnie światowej zawędrował za ocean, tam go najpierw nazwali Jones terrier. (Frank Jones - jeden z pierwszych poważnych hodowców). 
Norwich terrier uznany został po raz pierwszy w Wielkiej Brytanii w 1932 roku, zaakceptowano dwie odmiany: o sterczących lub opadających uszach. W roku 1965 odmiana o opadajacych uszach uznana została jako oddzielna rasa (norfolk terrier). W USA te dwie oddzielne rasy uznano w 1979 roku.
WYGLĄD, TEMPERAMENT
Wytrzymały, pełen życia, wierny, niekłopotliwy dla właścicieli, czujny stróż domu. Brytyjskie i amerykańskie standardy dopuszczają, by ten waleczny pies nosił ślady "honorowych blizn" nabytych w ciągu burzliwego życia.
Uszy osadzone szeroko, o ostrych koniuszkach. Oczy owalne, małe, ciemne. Czaszka szeroka, o wyraźnym stopie i klinowatym pysku. Brwi i wąsy wyraźnie widoczne. Szyja klockowata. Ciało krótkie, zwarte, o prostym grzbiecie. Konczyny krótkie, muskularne. Łapy zaokrąglone, o grubych podeszwach. Szata, (sierść), sztywna,twarda. Włosy długie i szorstkie na szyi i ramionach, krótkie, gładkie na czaszce. Brwi i wąsy wyraźnie widoczne. Maść czarna, podpalana, pszeniczna, siwa, we wszystkich odcieniach czerwieni, bez żadnych białych znaczeń. 

WZORZEC RASY   -  F. C. I. Standard nr 72
wg wydawnictwa Klubu Teriera przy Zarządzie Głównym Związku Kynologicznego w Polsce 'GRUPA III FCI Teriery WZORCE RAS' - tłumaczenie i opracowanie Elżbieta Chwalibóg" Warszawa,2000

Kraj pochodzenia: Wielka Brytania Grupa III, (teriery), sekcja 2 (małe).Próby pracy nie są wymagane.

WYGLĄD OGÓLNY
mały pies na niskich nogach, pełen temperamentu, krepy i mocny, ma silne ciało i kościec. Chlubne blizny po potyczkach są tolerowane.

ZACHOWANIE, CHARAKTER
Norwich terrier jest jednym z najmniejszych terierów. Jego usposobienie jest miłe, nie jest kłótliwy. Natura żywiołowa i nieskomplikowana. wesoły i nieustraszony.

GŁOWA
Mózgoczaszka szeroka, o lekko zaokrąglonym czole i dobrej odległości między uszami. stop wyraźnie zaznaczony.
Trzewioczaszka klinowata i mocna, około 1/3 krótsza od mózgoczaszki, którą mierzymy od guza potylicznego po niższą partię stopu.
Wargi ścisłe, przylegające.
Szczęka i żuchwa są mocne. Zęby dość duże i silne w regularnym zgryzie nożycowym.
Oczy owalne, małe, ciemne i błyszczące. Żywe, pełne wyrazu spojrzenie.
Uszy stojące, dobrze rozstawione, osadzone na szczycie głowy. Są średniej wielkości o spiczastych koniuszkach. W akcji ustawione prosto, w spoczynku mogą być skierowane ku tyłowi.

SZYJA mocna, dobrej długości, pasująca do ciała, wtapia się harmonijnie w skośnie ustawione łopatki.
Grzbiet krótki, prosty, zwarty. Lędźwie krótkie. Klatka piersiowa głęboka, długa o o uwypuklonych żebrach.
OGON wysoko osadzony, jest zakończeniem idealnie prostej, górnej linii tułowia, kopiowany lub nie.
Kopiowany: obcięty na średnią długość,  noszony pionowo.
Nie kopiowany: noszony radośnie ale nigdy nie zakręcony.

KOŃCZYNY przednie mocne, krótkie, proste, Łokcie przylegające do tułowia. Śródręcza mocne i pionowo ustawione. Kończyny tylne szerokie, mocne i muskularne. Stawy kolanowe dobrze kątowane. Stawy skokowe nisko położone. Wykrok energiczny. Łapy okrągłe, kocie, o mocnych opuszkach. W postawie i w ruchu kierują się zdecydowanie do przodu.

W RUCHU kończyny przednie kierują się na wprost. Kończyny tylne poruszają się po tej samej linii co przednie. Śródstopia są ustawione równolegle, a ich elastyczny wyrzut pozwala dojrzeć spodnią część łap - opuszki.

WŁOS okrywy twardy, druciany, prosty, przylegający do ciała. Podszerstek gęsty.
umaszczenie: wszelkie odcienie rudego, pszeniczne, czarne z podpalaniem, grizzle. Białe znaczenia są niepożądane.

Idealna WYSOKOŚĆ mierzona w kłębie 25-26 cm.

Wszelkie odstępstwa od wzorca uważa się za WADY, których ocena zależy od stopnia odchylenia.